VTT Chaam (NL)

Op 2 oktober vonden Davy, Stijn en Kim de weg naar het Nederlandse Chaam om daar hun MTB-hart eens op te halen. Vertrouwend op Frank De Boosere, had de zomertenu de voorkeur gekregen. Echter, de temperatuur daalde naarmate de grens dichterbij kwam, ook het uizicht verandere. Althans, dat denken we, want een dichte mist belemmerde het zicht van wat dan ook. Uiteindelijk toch ter plaatse geraakt, en geparkeerd op een echt Brabands veld. Nog voor we de inschrijving bereikt hadden, hadden we al genoten van veld, houten planken, schors en asfalt. Dit beloofde! De inschrijving zelf bleek in een schuur te zijn. Over ‘den boerenbuiten’ gesproken…

De bikers kozen voor 50km en startten vol moed aan de tocht. Al gauw bleek dat de organisatie het allermaximum uit de streek had gehaald. Het off-roadgehalte lag heel hoog, en technische vaardigheden kwamen goed van pas. Door het constant kort draaien, korte, maar krachtige klimmetjes en losse ondergrond, werd de eerste helft van de tocht een pittige krachttraining. Ondertussen had de zon ons overtuigd dat we de juiste outfit gekozen hadden, want het werd al aardig warm. Uiteindelijk leidden de singletracks ons 18km verder naar “Chaam Beach” om vervolgens nog enkele kilometers verder terug op krachten te komen bij de bevoorrading. Een onbekend, maar heerlijk broodje werd ons voorgeschoteld. Bij nader onderzoek, bleek het om Mueslibollen te gaan, een naam om nooit meer te vergeten! Het tweede deel van de tocht was minder technisch, maar daarom niet minder mooi. Zandwegen, modderstroken en schors gaven ons niet zomaar de kans om het gemiddelde op te trekken. Na 45km kwamen we opnieuw een bevoorrading tegen. Vreemd, 5km voor de eindmeet. Enige rondvraag maakte duidelijk dat we op het parcours van de 70km beland waren. We waren echter maar 2 straten verwijderd van het juiste pad, en daar zouden we opnieuw pijlen zien voor de 50km. Jammer maar helaas, de bordjes waren al opgeruimd. Nog enkele kilometers voortgereden op basis van spoorzoeken (al heeft niemand van ons bij de scouts gezeten), 1000 man kunnen immers niet ongemerkt off-road rijden. Tot we op een punt kwamen dat sporen elkaar doorkruisten en alle paden mogelijk leken. Uiteindelijk hebben we dan maar de GPS genomen en zijn zo toch naar de aankomst kunnen rijden, waar we hartelijk ontvangen werden door de organisatie, en beloond omdat we het als laatste bikers toch gehaald hadden. We kregen drank en mueslibollen. Dat er nog mensen achter waren, hebben we wijselijk pas vermeld wanneer onze honger gestild was 🙂 Nog een kort praatje met de organisatie over hoe prachtig de tocht wel was, en we konden uitgeput maar voldaan naar het thuisland terugkeren.

Comments are closed.